Badanie pośmiertne
Badanie pośmiertelne polega na otwarciu zwłok – czaszki, klatki piersiowej i jamy brzusznej – co umożliwia pobranie fragmentów narządów do badań laboratyjnych. W przypadku niektórych narządów, na przykład mózgu, płuc i wątroby, niekiedy widać już gołym okiem, jakie nastąpiły zmiany. Przebieg autopsji zapisuje się w specjalnym protokole. Słowo obdukcja nie jest synonimem badania pośmiertelnego, gdyż ma ona na celu także ustalanie przyczyn i stopnia uszkodzenia ciała osób żywych. Mniej mylącym określeniem zdaje się więc być sekcja zwłok. W praktyce lekarskiej używa się zwykle pojęcia autopsji, którego podstawowe znaczenie wskazuje jedynie na bycie świadkiem, widzenie czegoś na własne oczy. Sekcje anatomopatologiczne są wykonywane u osób zmarłych w zakładach lecznictwa zamkniętego. Mimo istnienia nowoczesnych metod badania, którymi dysponuje dzisiejsza medycyna, często zdarza się, że trzeba potwierdzić diagnozę postawioną za życie pacjenta, przekonać się czy prawidłowo określono przyczynę choroby i co stało się bezpośrednią przyczyną śmierci. Na przykład gdy zgon spowodował zator płuc, sekcja zwłok pozwala przekonać się, czy w płucach rzeczywiście znajduje się skrzep, którego istnienie jedynie podejrzewano. Dzięki autopsji można także dokładnie przeanalizować skutki leczenia i dokonać oceny, dlaczego zawiodło ono w danym przypadku.